وقتی نوزادی چشم به جهان میگشاید

تنها مفهوم تحمیل شده ای که به ذهنمان خطور میکند

این است که هنوز خدا از انسان نا امید نیست...

او می آید

و قرار است تمام بد بختی هایی که من و تو

تجربه کرده ایم را از نو زندگی کند!

شادی میکنیم به آمدنش..

جشن میگیریم به آمدنش...

نمیبدانم من و تو به چه چیزمان میبالیم

به دنیایی که ساختیم؟

گویی آمدنش برایمان فقط بالیدن به خودمان است

بالیدن به دنیایمان

بالیدن به ...

نمیدانم؟!

شاید واقعا خدا از من و تو نا امید نیست

شاید دوست دارد تولد را

چون...........

چون چه؟

تو بگو؟

تولدت مبارک ای انسان